„Cała logika świata nie znaczy nic w obliczu czystego absurdu.” — Lewis Carroll

Kraina Cudów zaczyna się od spojrzenia.

Może to Kapelusznik – zbyt elegancki, by mu ufać, zbyt ekscentryczny, by się oprzeć. Za nim – kaskada ruchów, kolorów i niedopowiedzeń.

Przestrzeń pęka na oczach Gości, otwierając wejście do świata, gdzie nonsens jest zasadą, a przypadek – planem.
Rzeczy dzieją się tu za szybko, by je w pełni zrozumieć – błysk zegarka, taniec z cieniem, półukłon, który okazuje się początkiem gry.

Stroje – ręcznie malowane, jakby wyszły z obrazu, który miał więcej snów niż pigmentu. Gesty – na granicy żartu i obłędu.

Pozwól naszym postaciom poprowadzić Gości przez meandry śmiechu, zdziwienia i zaskoczenia. Niech staną  się częścią świata, gdzie wszystko jest trochę za bardzo, ale dokładnie tak, jak powinno być.